Vroeger was ik erg verlegen. Dan durfde ik mensen vaak niet aan te spreken. Een soort minderwaardigheidsgevoel kwam over me heen als ik iemand zag die ik op een of andere manier bewonderde: iemand die iets heel goed kan, iemand die erg veel invloed heeft of heel mooie mensen.

Gedurende mijn studietijd groeide ik daar overheen. Eén van mijn therapieen was toneelspelen. Ik dacht altijd dat ik me wel van die verlegenheid bevrijd had, maar blijkbaar denken anderen daar anders over.

LinkedIn bijvoorbeeld.

Eens in de zoveel tijd vraagt LinkedIn of ik eens mijn contactlijst wil gaan aanvullen. Ik denk dan altijd: neem kleine stappen, niet te veel tegelijk, je moet al die mensen toch aandacht kunnen geven. Ouderwetse gedachte...

Gisterenavond kwam die vraag weer en op de automatische piloot klikte ik elke keer op "Skip this action". Vreemd, opeens zat mijn mailbox vol met allemaal uitnodigingen aan mijzelf gericht, afkomstig van mijzelf. LinkedIn had aan al mijn eigen emailadressen een uitnodiging gestuurd. Alleen naar mijn eigen emailadressen? NEE, AAN AL MIJN EMAILADRESSEN!

Die verlegen Tammo stuurde nu aan alle mensen in zijn adresboek, ook mensen die ik eenmaal gezien/gesproken heb, soms helemaal niet, een uitnodiging. 

Als je dit leest als gevolg van mijn uitnodiging: welkom in mijn wereld. Als je wilt linken prima. LinkedIn laat me over mijn verlegenheid heenstappen en duwt mij in de wereld van de sociale media.